Het Misiones-regenwoud in het noorden van Argentinië is het hele jaar door vochtig; torenhoge boomkronen blokkeren er het zonlicht en omhelzen de kleine houten huizen van de inheemse bevolking. De zeventigjarige Mateo woont eenzaam in een hut die diep aan de rand van het bos verscholen ligt, nadat zijn enige zoon naar de stad is verhuisd. Zijn enige metgezel is geen hond, kat, gans of wild zwijn, maar een oude kapucijnaap genaamd Tico. Tico, die jaren geleden bij een jachtongeval een deel van zijn staart verloor, heeft een uiterst triest lot: een schaarse zilvergrijze vacht, diepe droevige ogen en een langzame, kromme loop. De hele dag door zit hij zwijgzaam op een kale houten dakbalk, terwijl zijn magere, trillende handjes de stukjes droge boomschors pellen die Mateo voor hem heeft meegebracht.

Veel illegale houtbewerkers die door dit gebied trokken, lachten Mateo uit en raden hem aan de oude aap diep het bos in te sturen, omdat ze vonden dat hij slechts een nutteloze last was in het krappe huis. Maar voor Mateo was Tico de enige ware metgezel die hem door middagen vol stortregens heen hielp. Sinds enkele weken vertoonde de oude aap echter vreemd en onbegrijpelijk gedrag. Telkens wanneer de nacht over de bergen en bossen viel, rolde Tico zich niet op om te slapen op zijn vertrouwde plekje, maar stoof hij herhaaldelijk naar de vloer om met zijn eeltige handjes onophoudelijk op de houten voordeur te slaan, terwijl zijn bek scherpe, paniekerige ratelende geluiden maakte. Mateo wuifde de aap herhaaldelijk geïrriteerd weg omdat hij dacht dat het dier aan ouderdomsverschijnselen leed, en kon zich absoluut niet voorstellen dat dit een levensreddend noodsignaal was voor een dreigende natuurgeweld.

Diezelfde nacht trok er onverwachts een verwoestende storm gepaard met zware regenval over Misiones, die talloze eeuwenoude bomen ontwortelde en angstaanjagende aardverschuivingen veroorzaakte vanaf de heuveltop achter het huis. Terwijl Mateo in een vermoeide slaap was verzonken, schrok hij plotseling wakker van een zwaar, dreunend geluid uit de diepte van de aarde. Nog voordat hij besefte wat er aan de hand was, stortte een enorme massa modder en rotte boomstammen naar beneden, waardoor de keuken volledig werd verpletterd en de helft van de slaapkamermuur van de oude man instortte. De modderige brij stroomde in razendsnel tempo het huis binnen, begroef Mateo’s pijnlijke benen onder de vloer en sloot hem op in verstikkende duisternis.

Juist op dat moment van nabije dood kwamen het instinct en de slimheid van de primaat krachtig naar voren. Zien dat zijn baasje bedolven lag onder een dikke laag modder, raakte Tico niet in paniek, maar stortte hij zich rechtstreeks in de dikke modderstroom. Ondanks het gevaar gebruikte de aap zijn kleine maar sterke handjes om verwoed te graven in de grond en stenen die op Mateo’s benen drukten, terwijl hij al zijn krachten inzette om naar het hoge raamkozijn te klimmen, onophoudelijk aan het oude koperen windgeluid te trekken en hartverscheurende kreten uitstootde die de stormachtige nacht doorboorden om hulp in te roepen.

Het luid klinkende windspel en de heldere noodkreet van de aap trokken de aandacht van een groep patrouillerende boswachters die schuilden in een nabijgelegen wachthuisje. Geleid door het ongewone geluid naderden ze snel de locatie en ontdekten met stom verbaasd dat het huis voor de helft door modder was overspoeld. Toen ze de oude aap op de vensterbank zagen staan, die voortdurend naar de vloer wees en schreeuwde om aan te sporen, stortte het reddingsteam zich onmiddellijk naar binnen met schoppen om te graven, en trokken ze Mateo net op tijd naar buiten toen hij al buiten bewustzijn was geraakt door verstikking.

De volgende ochtend, toen het ochtendlicht na de hevige storm op het bos neerdaalde, was Mateo hersteld in de plaatselijke EHBO-post. Toen hij naar de locatie werd teruggebracht om zijn spullen op te ruimen, was het eerste wat hij zocht de aap Tico, die braaf op de puinhopen zat te wachten op zijn baasje. De oude man barstte in tranen uit, omhelsde het kleine wezen stevig terwijl de omstanders vol bewondering waren. Vanaf die dag werd Tico door de hele Misiones-boswachtersgemeenschap geëerd als een “redder van het groene bos”, waar hij zijn laatste dagen in volledige liefde en vrede doorbracht naast zijn geliefde baasje.